Ο διορισμός του τέως κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Δημοκρατικού Συναγερμού, Νίκου Τορναρίτη, ως Ειδικού Απεσταλμένου του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Κυπριακό σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, έχει πυροδοτήσει ένα έντονο προβληματισμό, αν και επί του παρόντας αδιόρατο, στα ενδότερα της παράταξης. Η ενέργεια αυτή από πλευράς Νίκου Χριστοδουλίδη ερμηνεύεται ευρέως από στελέχη ως μια μεθοδευμένη προσπάθεια στρατηγικού διεμβολισμού του ΔΗΣΥ, που θυμίζει αντίστοιχες τακτικές του και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του 2023 και αποσκοπεί στη δημιουργία εσωτερικής πίεσης και ρήξεων στη συνοχή του κόμματος. Η διαχείριση της κατάστασης από την ηγεσία, φέρνει στην επιφάνεια τρεις βασικές παραμέτρους που σκιαγραφούν την εσωκομματική κρίση, με φιλοδοξία να μην ανοίξει περισσότερο μια φαινομενικά μη αναστρέψιμη κρίση.
Η υποβάθμιση
Η πρώτη βασική παράμετρος αφορά την επιλογή της προέδρου του κόμματος, Αννίτας Δημητρίου, να ακολουθήσει γραμμή υποβάθμισής του. Στην πρώτη δημόσια και έμμεση τοποθέτησή της, η κα. Δημητρίου επιχείρησε να αποπροσανατολίσει από τα φώτα της δημοσιότητας την εσωκομματική τριβή, τονίζοντας πως «το τελευταίο που θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να μας απασχολεί είναι να αναλωνόμαστε σε μικροπολιτικές, σε σπασμωδικές κινήσεις και διορισμούς». Με την τακτική αυτή, η Αννίτα Δημητρίου προτίμησε να μην δώσει μεγαλύτερη διάσταση στο γεγονός, παρά το ότι η πολιτική στάση και η ανοιχτή προσέγγιση του Νίκου Τορναρίτη προς τον σημερινό Πρόεδρο ήταν κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής και αποτελούσε εδώ και καιρό κοινό μυστικό στους διαδρόμους του κόμματος. Η ηγεσία του ΔΗΣΥ επιμένει να μην ανεβάζει επί του παρόντος του τόνους την αντιπαράθεσης, τόσο με τα στελέχη της και τις επιλογές τους, όσο και με την Προεδρική στάση. Όπως υποστηρίζουν στο ΔΗΣΥ μια κάθετη, ακραία αντίδραση, μετατρέπει το ζήτημα σε κυρίαρχο και του δίνει πέραν του δέοντος θεσμική βαρύτητα. Ταυτόχρονα, μια πλήρως επικριτική αντίδραση εκτιμάται στο ΔΗΣΥ ότι υπερμεγεθύνει και δίνει αξία στην κίνηση Χριστοδουλίδη.
Φόβος για σύγκρουση
Η δεύτερη παράμετρος εστιάζει στον έκδηλο προβληματισμό και τον φόβο της ηγεσίας απέναντι στον κίνδυνο πρόκλησης ανεξέλεγκτων ρήξεων. Παρά το γεγονός ότι ο διορισμός συνιστά στην ουσία μια απροκάλυπτη προσπάθεια άλωσης στελεχών, η ηγεσία του ΔΗΣΥ επιλέγει συνειδητά τους χαμηλούς τόνους. Ο βασικός λόγος πίσω από αυτή τη στρατηγική αυτοσυγκράτησης, είναι ο φόβος ότι μια αυστηρή αντιπαράθεση με κάθετες αντιδράσεις σε στελέχη με παρόμοιες επιλογές, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα εξελίξεων. Η ηγεσία γνωρίζει καλά ότι μια μετωπική σύγκρουση ενδέχεται να εντείνει τις υφιστάμενες εσωτερικές αντιθέσεις, να βαθύνει το ρήγμα ανάμεσα στις διαφορετικές σκέψεις και σχεδιασμούς, ενόψει των επικείμενων εκλογών και να οδηγήσει το κόμμα σε μια νέα επικίνδυνη εσωστρέφεια, κάτι που θα έθετε σε κίνδυνο τη συνοχή του ΔΗΣΥ την παραμονή της προεκλογικής περιόδου.
Διαφωνίες
Υπάρχει όμως και ο αντίποδας της πολιτικής ηρεμίας και ψύχραιμης αντιμετώπισης των εν δυνάμει εξελίξεων. Αφορά την εσωκομματική κριτική που δέχεται η ηγεσία από τη βάση και διάφορα στελέχη του κόμματος. Συγκεκριμένες φωνές εντός του ΔΗΣΥ επικρίνουν την ηγετική ομάδα ότι δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, υποστηρίζοντας ότι η έλλειψη επαρκούς αυστηρότητας και η ατολμία επιβολής κυρώσεων, στέλνουν λάθος μηνύματα. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η ανοχή ή η παθητική αποδοχή τέτοιων φαινομένων τα οποία χαρακτηρίζουν ως αποστασία, ανάβει το «πράσινο φως» και δίνει το απαραίτητο πολιτικό άλλοθι στον Νίκο Χριστοδουλίδη να συνεχίζει ανενόχλητος την πολιτική υπονόμευσης και προσέλκυσης στελεχών. Μεγάλο μέρος της βάσης του κόμματος ζητά ξεκάθαρες και τολμηρές γραμμές άμυνας, εκφράζοντας την ανησυχία ότι η πολιτική των χαμηλών τόνων εκλαμβάνεται από το Προεδρικό ως αδυναμία.
