Κάποιος με βάση ένα πρώτο και νηφάλιο σενάριο θα μπορούσε να πει: κανένας. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, έγινε μια μακρά δίκη και ότι με βάση τα εκατέρωθεν επιχειρήματα το δικαστήριο πήρε τις αποφάσεις του. Αθώοι οι κατηγορούμενοι. Κάποιοι έρχονται και διατυπώνουν ένα δεύτερο σενάριο, ότι οι εισαγγελείς της Νομικής Υπηρεσίας που χειρίστηκαν την υπόθεση δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, όπως υπαινίχθηκαν οι δικαστές του Τριμελούς Κακουργιοδικείου, οπότε δεν είχαν άλλη επιλογή από του να αθωώσουν τους κυρίους Συλλούρη και Τζιοβάνη. Δεν έφεραν ως μάρτυρες αυτούς που τράβηξαν το βίντεο, δεν έπεισαν ότι οι κατηγορούμενοι πήραν κάποια ανταλλάγματα, οπότε το δικαστήριο δεν είχε άλλη επιλογή από του να τους αθωώσει. Υπό τις περιστάσεις βέβαια υπάρχει και τρίτο σενάριο. Ότι το δικαστήριο ερμήνευσε πολύ στενά την αξιοπιστία του βίντεο το οποίο δεν έγινε αποδεκτό ως τεκμήριο επειδή η λήψη του ήταν παράνομη, οπότε κολλήσαμε στον Νόμο περί Προσωπικών Δεδομένων. Συμπέρασμα: Όταν σας γραφεί η κάμερα να τρέχετε στους δρόμους προφανώς χωρίς τη συγκατάθεσή σας, όταν σας γράφει να σπάτε το κεφάλι του οπαδού της αντίπαλης ομάδας στο γήπεδο, δεν διαπράττετε κανένα αδίκημα. Αυτή τουλάχιστον είναι η εντύπωση του κόσμου. Ότι δηλαδή αυτός που διαπράττει αδίκημα είναι ο ανόητος που έβαλε τις κάμερες χωρίς να σας ρωτήσει.
ΘΟΥΚΗΣ
