Δεν ακούστηκαν πολιτικές προτάσεις

Το θέμα που απασχολεί τον κόσμο και τα ΜΜΕ τις τελευταίες βδομάδες είναι η θύελλα που ξέσπασε στον ΔΗΣΥ και που απειλεί να τον διαλύσει αναφορικά με το ποιος θα είναι ο υποψήφιός του στις προεδρικές εκλογές του ’28. Έχουν ακουστεί και γράφτηκαν πολλά τα οποία δεν περιποιούν τιμή σε κανέναν. Τόσο το κόμμα της Δεξιάς όσο και το άλλο μεγάλο ιστορικό κόμμα της Κύπρου, το ΑΚΕΛ, έχουν σηκώσει στους ώμους τους το βάρος της διακυβέρνησης του τόπου για δεκαετίες, έχουν εγκαθιδρύσει θεσμούς, ψήφισαν νόμους και παρ' όλες τις διαφορές τους έφεραν τον τόπο στη θέση που βρίσκεται σήμερα. Για αυτό και φέρουν μεγάλη ευθύνη για τις τύχες του τόπου. Ό,τι συμβαίνει σε αυτά τα δύο κόμματα καθορίζει τις εξελίξεις στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική μας ζωή και ως εκ τούτου, άμεσα ή έμμεσα, επηρεάζει όλους.

Το πρόβλημα που παρουσιάζεται σήμερα στον ΔΗΣΥ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η έκρυθμη κατάσταση σοβούσε ήδη πριν από τις προεδρικές εκλογές του ’23, όταν επώνυμα στελέχη μετακινήθηκαν, άλλα φανερά και άλλα κρυφά, από το κόμμα τους και ψήφισαν Ν. Χριστοδουλίδη. Τότε ακριβώς έπρεπε να δράσει η ηγεσία καλώντας τους να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Δεν το έπραξε, με αποτέλεσμα σήμερα το κόμμα να κινδυνεύει με διάσπαση. Δεν λήφθηκαν άμεσα μέτρα και ούτε τέθηκε θέμα διαγραφών. Την ευθύνη φέρει βασικά η πρόεδρος του κόμματος και ενώ τα προβλήματα κρύβονταν κάτω από το χαλί, διδόταν η εντύπωση μιας ψευδεπίγραφης ενότητας.

Ένα θέμα μεταξύ των πολλών που συνέβησαν και πλήγωσαν το κόμμα και που παραμένει μετέωρο δημιουργώντας ερωτήματα στον κόσμο είναι το δείπνο στην ψαροταβέρνα. Η κ. Δημητρίου οφείλει να δηλώσει ευθαρσώς κατά πόσο ήταν παρούσα, ποιος ήταν ο ρόλος της και κατά πόσον αληθεύουν αυτά που ανέφερε ο κ. Νεοφύτου. Αυτό βέβαια ήταν δουλειά των δημοσιογράφων να το κάνουν με κατάλληλες ερωτήσεις αλλά δεν το έκαναν.

Εκείνο που στενοχωρεί και υποβαθμίζει το πολιτικό μας επίπεδο είναι η σχεδόν πλήρης έλλειψη πολιτικών τοποθετήσεων, κυρίως από την πλευρά ηγετικών στελεχών του Συναγερμού οι οποίοι μετέτρεψαν το ζήτημα του χρίσματος του υποψηφίου για την Προεδρία σε διαδικαστικό παιγνίδι. Θεωρούν ότι αυτό βολεύει την ηγεσία που λόγω της θέσης της διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα: Ελέγχει κομματικούς μηχανισμούς, αξιωματούχους, θέσεις-κλειδιά, κατέχει το θεσμικό πλεονέκτημα. Έτσι η κ. Δημητρίου -ασχέτως αν στο μεταξύ απέσυρε την υποψηφιότητά της- θεώρησε περιττό να αναπτύξει τις απόψεις της στα φλέγοντα προβλήματα του τόπου. Είναι όμως αδιανόητο να μην γνωρίζει ο κόσμος τις συγκεκριμένες θέσεις ενός υποψηφίου για την Προεδρία της Δημοκρατίας πάνω στο πιο καίριο πρόβλημα του τόπου που δεν είναι άλλο από το Κυπριακό. Από έναν υποψήφιο Πρόεδρο ο κόσμος αναμένει να δώσει αναλυτικές προτάσεις πάνω σε κάθε πτυχή του εθνικού μας θέματος, πέρα από γενικότητες και αοριστολογίες. Αν κρίνουμε από τη στάση του ΔΗΣΥ απέναντι στην κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη για τριάμισι και πλέον χρόνια δεν καταφέραμε να διακρίνουμε αν ήταν συμπολίτευση, χλιαρή ή εποικοδομητική αντιπολίτευση ή δεν ξέρω τι. Ήταν μια στάση ανεκτική προς την κυβέρνηση που δεν της έκανε ποτέ σκληρή κριτική. Με άλλα λόγια, συμφωνούσε με τη διαχείριση του στάτους κβο που αυτό στην πράξη κάνει ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Από μιαν υποψήφια Πρόεδρο αναμέναμε καθαρές κουβέντες. Ο πολιτικός λόγος δεν είναι αναμάσημα συνθημάτων.

Χωρίς σαφή πολιτική πρόταση οι αξιωματούχοι του ΔΗΣΥ αναλίσκονται στο κάλεσμα των ψηφοφόρων τους να μην αφήσουν το ΑΚΕΛ να ανέλθει στην εξουσία ως εάν αυτό να είναι το πρόβλημά μας και όχι η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και η επανένωση της πατρίδας μας. Οι λυγμοί της Σ. Ορφανίδου και οι εκκλήσεις του Ε. Δίπλαρου για… προς Θεού να μην βγει το ΑΚΕΛ στην εξουσία παραπέμπουν σε μαύρες περιόδους αντικομμουνιστικής υστερίας άλλων παρωχημένων εποχών όταν η όποια προοδευτική δήλωση ή επιθυμία για κοινωνική δικαιοσύνη ήταν απαγορευμένη.

Οποία κατάντια για το πιο σοβαρό κόμμα της Κύπρου, το κόμμα του Γλαύκου Κληρίδη, του πολιτικού ρεαλισμού, να εκβάλλονται κορώνες φανατισμού αντί μελετημένες πολιτικές θέσεις.