ΔΗΣΥ: Ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη

Tην ώρα που η Αννίτα καλούσε όλους να προστατέψουν την ενότητα του κόμματος, δύο νέες παρεμβάσεις από στελέχη του έρχονταν να επιβεβαιώσουν ότι το ρήγμα δεν αντιμετωπίζεται επαναλαμβάνοντας την ανάγκη για ενότητα, ούτε σπρώχνοντας προσωπικές και πολιτικές διαφορές κάτω από το χαλί. Ότι αυτή η επίκληση μιας ενότητας, που δεδομένα δεν υπάρχει, με την  πεποίθηση ότι το χάσμα θα μπορούσε να γεφυρωθεί ως διά μαγείας, όχι μόνο δεν συνέβαλε στην αντιμετώπισή του, αλλά το διεύρυνε. Ήρθαν, όμως, να αναδείξουν δυο ακόμα στοιχεία που υπονομεύουν περαιτέρω τις προοπτικές του κόμματος: Την απουσία πολιτικού αφηγήματος και την παντελή απουσία πολιτικού πλάνου, που θα μπορούσε να οδηγήσει το κόμμα σε μια νικηφόρο εκστρατεία στις Προεδρικές του '[28.  

Η παρέμβαση του Χάρη Γεωργιάδη, με την οποία ενημέρωνε ότι δεν θα συμμετέχει στην εκστρατεία για στήριξη του υποψηφίου του ΔΗΣΥ σε περίπτωση που αυτός είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ήταν ενδεικτική ενός κόμματος που βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Ανέδειξε τις προβληματικές προσωπικές σχέσεις, ανέδειξε, όμως, και σημαντικές πολιτικές διαφορές. Και επιβεβαίωσε ότι ο ΔΗΣΥ οδηγείται στις εκλογές διασπασμένος και πληγωμένος. Μπορεί ο Χάρης Γεωργιάδης να δικαιολόγησε αυτή του την απόφαση, υποστηρίζοντας ότι η υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου είναι προϊόν πολιτικού εκβιασμού και ότι οι θέσεις που εκφράζει έρχονται σε σύγκρουση με τις επίσημες θέσεις του ΔΗΣΥ, η παρέμβασή του, όμως, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στην υποψηφιότητα του κόμματος, εφόσον τελικά ο εκλεκτός είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Δεν περιορίζεται στη αιτιολόγηση της απόφασής του για μη ενεργή συμμετοχή στην προεκλογική εκστρατεία. Αναδεικνύει τις εσωτερικές αντιφάσεις του ΔΗΣΥ, αντιφάσεις που δεδομένα θα βρει μπροστά του στον προεκλογικό.   

Λίγο πριν, ο Μιχάλης Ιωαννίδης, σε μια εξίσου (αν όχι περισσότερο) προβληματική παρέμβαση, δήλωνε ότι δεν υπάρχουν ιδεολογικές διαφορές με τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Κατεδαφίζοντας το πολιτικό διακύβευμα και αφήνοντας τον καθένα να διερωτάται: προς τι τότε η διεκδίκηση της προεδρίας από τον ΔΗΣΥ με δικό του υποψήφιο; Κυρίως, όμως, στη βάση ποιων δεδομένων, ποιων διακριτών διαφορών, θα διεκδικήσει το κόμμα μια νικηφόρο πορεία; Ο άνθρωπος, ο οποίος κατά τα άλλα είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη να αναδείξει τις θέσεις με τις οποίες θα πορευτεί το κόμμα στο '28, στην ουσία είπε ότι δεν υπάρχουν διαφορές, ιδεολογικές τουλάχιστον, με την κυβέρνηση, δημιουργώντας και σύγχυση πέραν της στόχευσης και όσον αφορά τις θέσεις του κόμματος: Είναι θέση δηλ. του ΔΗΣΥ αυτή η γιγάντωση του δημόσιου τομέα; Συμφωνεί με τις μη στοχευμένες παροχές στις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση, που το μόνο που κάνουν είναι να δημιουργούν ένα κράτος-μεγάλο αδελφό, χωρίς να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα; Είναι κομμάτι της ιδεολογίας του κόμματος αυτός ο πρωτόγνωρος νεποτισμός; Υιοθετεί ο ΔΗΣΥ τη διαχείριση από μέρους του Προέδρου στο Κυπριακό, που στην ουσία το μόνο που κάνει είναι να σπρώχνει τη συζήτηση του στο αόριστο μέλλον; Και είναι όλα αυτά επιμέρους διαφωνίες σε θέσεις ή αγγίζουν την ίδια την ιδεολογία του κόμματος;

Πώς αύριο ο Αβέρωφ Νεοφύτου ή ο Γιώργος Παμπορίδης θα προτάξουν την υποψηφιότητά τους απέναντι από αυτήν του Νίκου Χριστοδουλίδη όταν, 15 μήνες πριν τις εκλογές, στελέχη του κόμματος αμφισβητούν στην ουσία την ανάγκη για αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης; Και με ποιο πολιτικό αφήγημα, όταν το ίδιο αυτό αφήγημα αμφισβητείται από τα ίδια τα στελέχη του κόμματος ή και τους ίδιους τους υποψηφίους; Όταν μετά την πρόταση για υποστήριξη ΔΗΣΥ- Χριστοδουλίδη, δύο ακόμα παρεμβάσεις έρχονται να επιβεβαιώσουν την απουσία ακόμα κι ενός υποτυπώδους πολιτικού αφηγήματος; 

Δεν είναι, όμως, θέμα στελεχών. Είναι κυρίως θέμα της ηγεσίας. Η οποία θα έπρεπε από πολύ πριν να είχε αντιμετωπίσει ζητήματα που χρονολογούνται και που στην πορεία κατέστησαν ανυπέρβλητα. Είναι δυνατόν το κόμμα να βρίσκεται σε διαδικασία επιλογής υποψηφίου, χωρίς να υπάρχει ένα πολιτικό πρόγραμμα θέσεων που να δεσμεύει τους υποψηφίους; Πολλές φορές, μάλιστα, όταν τα όσα προτάσσουν οι εν δυνάμει υποψήφιοι (σε αυτή την περίπτωση ο Αβέρωφ Νεοφύτου) έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τις δεδηλωμένες θέσεις του κόμματος; Και μπορεί οι ενδεχόμενες συνεργασίες με κόμματα να μην εντάσσονται σε μια συλλογικά συμφωνημένη πολιτική στρατηγική; Πώς ο εκλεκτός θα ενώσει το κόμμα την επόμενη της εσωκομματικής διαδικασίας και θα το οδηγήσει στις εκλογές, όταν δεν υπάρχει ένα συμφωνημένο πρόγραμμα ή αφήγημα που θα συσπειρώσει στελέχη και βάση γύρω του; Όταν η υποψηφιότητα του κόμματος υπονομεύεται εκ των έσω από ανθρώπους που υποτίθεται βρίσκονται εκεί για να ανοίξουν τον δρόμο για επιστροφή στην εξουσία;    

Εκτός κι αν έχει γίνει ήδη αποδεκτό το ενδεχόμενο ήττας, κάτι που εξηγεί και γιατί πρώην και νυν ασχολούνται περισσότερο με τη δεύτερη Κυριακή παρά με την πρώτη. Ή αν υπάρχει προειλημμένη απόφαση από κάποιους, όπως λέγεται, να οδηγήσουν το κόμμα στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Αν, όμως, ισχύει οποιοδήποτε από τα δύο, προς τι η διεκδίκηση της προεδρίας; Διότι καμιά ήττα δεν είναι χωρίς κόστος. Πόσο μάλλον μια δεύτερη στη σειρά αποτυχία να βρεθεί το κόμμα στη μάχη της δεύτερης Κυριακής. Είναι λες και έχουν βαλθεί, με ό,τι μέσο διαθέτουν, να υπονομεύσουν την υποψηφιότητα του κόμματος. Και να μετατραπούν στον ισχυρότερο υποστηρικτή της υποψηφιότητας του Χριστοδουλίδη. Με μια εκστρατεία που, μέχρι στιγμής, κάνει αυτήν του 2013 να μοιάζει με ιδανική.     

Το βέβαιο είναι ότι ο ΔΗΣΥ κατέρχεται στις Προεδρικές του '28 με μια ενότητα που ούτε επίπλαστη μπορεί να θεωρηθεί πλέον. Και με κύριο αντίπαλο, για μια ακόμα φορά, τον εαυτό του.

https://x.com/AntonisPolydoro