Στην Κύπρο έχουμε μια αδυναμία στους μοναχικούς καβαλάρηδες. Ιδίως αν κρατούν φάκελο, διαθέτουν βλέμμα αυστηρό και μιλούν με το ύφος ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε την ταχινόπιττα, δηλαδή ότι όλοι γύρω του είναι ύποπτοι εκτός από τον ίδιο.
Κάπως έτσι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης αποφάσισε ότι η φυσική εξέλιξη ενός Γενικού Ελεγκτή δεν είναι η σύνταξη, η πανεπιστημιακή διδασκαλία ή ένα βιβλίο με πικρές αναμνήσεις από το βαθύ κράτος. Είναι η κομματική αρχηγία. Και όχι μόνο αυτό. Αυτό που βασικά τον ενδιαφέρει είναι η προεδρία της Δημοκρατίας. Γιατί όχι άλλωστε;
Στην εποχή μας, αν έχεις followers, οργή και μπορείς να κοιτάζεις τους πάντες με το μισό σου, του στυλ «ξέρω τι μαλακίες κάνατε πέρσι το καλοκαίρι», μπορείς να ιδρύσεις πολιτικό σχηματισμό πιο εύκολα απ' ό,τι ανοίγεις περίπτερο.
Το πρόγραμμα
Βεβαίως χρειάζονται και άλλα πράγματα, όπως π.χ. το πρόγραμμα. Λεπτομέρειες θα μου πείτε. Όταν έχεις ενώπιόν σου έναν Ηρακλή να καθαρίσει τον στάβλο του Αυγεία δεν του ζητάς πρόγραμμα. Του δίνεις ένα μεγάλο φτυάρι και μια σαρκά και του λες ξεκίνα.
Θέσεις για το Κυπριακό χρειάζονται; Θα δούμε σου λέει. Από πού να ξεκινήσεις και πού να καταλήξεις; Ο ίδιος ως πρώην ΔΗΚΟϊκός είναι σκληρής γραμμής. Άνετα θα μπορούσε να είναι και ΕΛΑΜίτης. Από την άλλη στο κόμμα του υπάρχουν και μετριοπαθείς και υποστηριχτές της λύσης. Οπότε καλύτερα μόκο.
Θέσεις για την οικονομία; Κάτι θα βρεθεί, αλλά το μότο είναι άλλο. Όλοι είναι κλέφτες και θέλουν να μας καταληστεύσουν. Οπότε και το τελευταίο σεντ πρέπει να περνά από τον έλεγχο του Οδυσσέα.
Για την ακρίβεια τι μπορεί να κάνει; Κάποιος θα φταίει και πρέπει να τον βρούμε. Κάποιος ο οποίος υπερτιμολογεί τα αγγούρια Χλώρακας και αισχροκερδεί εις βάρος του λαού. Κάποιος ο οποίος ανεβάζει τα ενοίκια, την τιμή της βενζίνης, τα πάμπερς των μωρών. Όλοι αυτοί οι απατεώνες πρέπει να συλληφθούν πάραυτα. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα για να κάνει ένα κόμμα τη δουλειά του.
Για το μεταναστευτικό τι θα μπορούσε να κάνει; Πιθανότατα κάποια σύμβαση. Υπάρχουν βέβαια έτοιμες και οι θέσεις του ΕΛΑΜ αλλά δεν μπορεί να το ζητήσει διότι θα πέσει πολύ ξύλο από τα σοβαρά στελέχη του κόμματος.
Για την υγεία θα μπορούσαν να γίνουν πολλά. Πρώτον να μπουν μέσα οι μισοί γιατροί που κλέβουν το ΓεΣΥ, να ξεκινήσει ποινική δίωξη εναντίον όλων των φαρμακοβιομηχάνων και επίσης να κλείσουν οι μισές κλινικές γιατί υπερχρεώνουν. Με ό,τι απομείνει θα λειτουργήσει το ΓεΣΥ. Θα λειτουργήσει τίμια και παστρικά κι ας έχουμε ΓεΣΥ με κουπόνι.
Εν κατακλείδι ο νέος πολιτικός λόγος του νέου κομματικού εγχειρήματος μοιάζει να συνοψίζεται σε μία απλή αρχή: εγώ είμαι ο καθαρός, όλοι οι άλλοι οι ξημαρισμένοι χρειάζονται έλεγχο.
Η κυπριακή ειρωνεία
Τα πράγματα βέβαια δεν είναι τόσο απλά. Κι αυτό διότι ο άνθρωπος που χτίζει την πολιτική του εικόνα ως αμείλικτος Ιαβέρης, ως ατρόμητος σταυροφόρος κατά της διαφθοράς δεν αποχώρησε από το αξίωμά του ως ηρωικός μάρτυρας ενός αχάριστου συστήματος, αλλά παύθηκε ομόφωνα από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας με 8-0 για ανάρμοστη συμπεριφορά. Το δικαστήριο έκανε λόγο για πλήρη έλλειψη αυτοσυγκράτησης, δηλαδή δεν μπορούσε να τον συνάξει κανένας. Τον κατήγγειλε για υπέρβαση θεσμικών ορίων, δηλαδή έκαμνεν ό,τι του κόψει ο νους του. Για έλλειψη αντικειμενικής κρίσης, δηλαδή κοίταζε το συμφέρον του. Τέλος επεδείκνυε συμπεριφορά ασύμβατη με το αξίωμα, δηλαδή έβγαλε και το σχοινί και το παλούκι όποτε είχε καταστεί ακατάλληλος για τα καθήκοντά του.
Βιογραφικό
Αυτό το βιογραφικό δεν το τυπώνεις εύκολα σε προεκλογικό φυλλάδιο. Ούτε βγαίνεις με τουπέ 1.000 Καρδιναλίων σε συγκέντρωση υποστηρικτών του κόμματος. Φαντάσου τη σκηνή σε προεκλογική συγκέντρωση να βγαίνεις και να λες: «Ψηφίστε με γιατί πολέμησα τη διαφθορά». Οι μισοί χειροκροτούν, οι άλλοι μισοί ερωτούν «Μα γιατί σε απέλυσε ομόφωνα το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επειδή έκρινε πως η συμπεριφορά σου δεν συνάδει με το αξίωμα;».
Δημαγωγία
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στον θεσμικό ελεγκτή και στον πολιτικό δημαγωγό. Ο πρώτος ερευνά. Ο δεύτερος καταγγέλλει. Ο πρώτος τεκμηριώνει. Ο δεύτερος υπονοεί. Ο πρώτος υπηρετεί θεσμούς. Ο δεύτερος συχνά πουλά θυμό.
Ο Οδυσσέας έδειχνε πολλές φορές να προτιμά περισσότερο τον ρόλο του δημόσιου τιμωρού από εκείνον του ψυχρού θεσμικού λειτουργού. Μας το εξήγησε μια χαρά το Ανώτατο στη μακροσκελή απόφασή του. Σίγουρα δεν τον έπαυσε επειδή ήταν ενοχλητικός. Ούτε επειδή αποκάλυπτε υποθέσεις. Ούτε επειδή χάλαγε την πιάτσα.
Η ουσία της απόφασης ήταν ότι ένας ανεξάρτητος αξιωματούχος δεν μπορεί να λειτουργεί ως πολιτικός influencer με θεσμική ασυλία. Και εδώ είναι το ωραιότερο μέρος του έργου. Ο άνθρωπος που πέρασε χρόνια καταγγέλλοντας το πολιτικό σύστημα αποφάσισε τελικά ότι η λύση είναι να γίνει ο ίδιος πολιτικός του συστήματος. Είναι σαν να περνάς χρόνια καταγγέλλοντας τις λακκούβες και στο τέλος να ιδρύεις κόμμα με σύνθημα «Περισσότερες λακκούβες, αλλά με διαφάνεια».
Γοητεία
Η γοητεία του Οδυσσέα είναι πάντως υπαρκτή. Σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί από σκάνδαλα και σκανδαλάκια, κουμπαριές και συγάμπρους, ημιτελείς μεταρρυθμίσεις και πολιτικούς που μιλούν σαν να διαβάζουν εγχειρίδιο ψυγείου, ο θυμωμένος τιμωρός, ο Ζορό Οδυσσέας Μιχαηλίδης ξαφνικά διαπιστώνει ότι έχει το δικό του κοινό.
Ο ψηφοφόρος λέει: «Επιτέλους να ένας που τους τα λέει. Ιδού επιτέλους ένας που καβαλά στο μαύρο του άλογο και με ένα μαστίγιο στο χέρι κτυπά και τιμωρεί τους διεφθαρμένους. Το πρόβλημα είναι πως το «τους τα λέει» δεν είναι κυβερνητικό σχέδιο. Ούτε ο Ζορό είχε προεκλογικό πρόγραμμα. Το να φωνάζεις και να εκθέτεις κάποιους δίκαια ή άδικα, δεν συνιστά οικονομική στρατηγική. Δεν είναι κοινωνική πολιτική. Δεν είναι όραμα. Είναι mood. Μόνο που τα κράτη δεν κυβερνώνται με mood, αλλιώς θα είχαμε κάνει Πρόεδρο κάθε ταξιτζή που αγανακτεί με το κυκλοφοριακό. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Οδυσσέας μπορεί να τραβήξει ψήφους. Μπορεί. Ο θυμός πάντα πουλά. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να μετατρέψει την πολιτική name and shame σε σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης. Mέχρι στιγμής η πρόταση μοιάζει κάπως έτσι: «Με ξέρετε. Είμαι έξαλλος. Περιστοιχιζόμαστε από απατεώνες. Ψηφίστε λοιπόν αναλόγως. Ψηφίστε με».
Ως προεκλογικό concept, έχει μια αμεσότητα, αλλά και έναν μικρό κίνδυνο. Όταν κάποιος πιστεύει ακράδαντα πως είναι ο μόνος καθαρός στο δωμάτιο, συνήθως αργά ή γρήγορα αρχίζει να μιλά μόνος του.
