Του ΑΝΤΡΈΑ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΆΜΠΟΥΣ
Είδαμε χωρίς καμίαν έκπληξη να διεκδικούν 753 άτομα την εκλογή τους για τη Βουλή. Μιλούμε για ένα κράτος με πληθυσμό περίπου 800 χιλιάδες, οι 56 βουλευτικές έδρες διεκδικούνται από «μόνο» 753 άτομα.
Σε μια κοινωνία η οποία ουδέποτε έδειξε διάθεση να δώσει, αντιθέτως, ζητά τα λίγα ή τα πολλά. Σε μια κοινωνία που σε εκλογικές αναμετρήσεις, είτε δημοκρατικές είτε όχι, δεν αντιδρούσε γιατί είχε τα ελάχιστα και σε άλλες περιπτώσεις αντιδρά με τον χειρότερο τρόπο γιατί δεν έχει τα πολλά.
Όταν ο πρώτος των πρώτων ουδέποτε έκαμε προεδρικές εκλογές και, ενώ προκήρυσσε βουλευτικές, εκ των προτέρων μοίραζε τις έδρες κατά το δοκούν, η κοινωνία είχε εμπιστοσύνη στα κόμματα.
Όταν επί εποχής του «μεγάλου» δεν υπήρχε δημοκρατία, δεν είχε κανένας παράπονο. Όταν το πέρας της θητείας του Νίκου Αναστασιάδη η κοινωνία απαξιώνει τα κόμματα και τους πολιτικούς, ενδεχομένως στην περίπτωση αυτή να συνέτεινε και το θέμα διαπλοκής, διαφθοράς και ο συνωμοτικός τρόπος εκλογής του Νίκου Χριστοδουλίδη με πρωτομάστορα τον Νίκο Αναστασιάδη και μιστραρκό τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Στις τελευταίες Ευρωεκλογές μάς προέκυψε ο Φειδίας Παναγιώτου και αυτό ήταν η πρώτη απαξίωση της κοινωνίας έναντι των πολιτικών κομμάτων. Διερωτώμαι πραγματικά αν η εκλογή του Φειδία έχει λογική και ο κάθε ψηφοφόρος γνωρίζει τι είναι πολιτικό κόμμα, τι εξυπηρετεί και κατ’ επέκταση τι είναι κυβέρνηση.
Με την έννοια του πολιτικού κόμματος αναφερόμαστε σε μια ομάδα ατόμων που οργανώνονται με σκοπό να γίνουν κυβέρνηση. Τα στοιχεία που συνθέτουν το κόμμα είναι η επιδίωξη κατάκτησης της εξουσίας, ένας βαθμός οργάνωσης και η ύπαρξη εξωκοινοβουλευτικής υποστήριξης.
Η Κύπρος έχει πολυκομματικό σύστημα. Τα πολιτικά κόμματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να καλύψουν θέσεις λήψης αποφάσεων. Συμβάλλουν στη μορφοποίηση της πολιτικής βούλησης και υπό αυτή την οπτική αποτελούν σημαντικό πυλώνα του δημοκρατικού κράτους. Ομολογώ ότι επί κυβέρνησης Μακαρίου και Σπύρου Κυπριανού υπήρχαν τα μεγαλύτερα ελλείμματα δημοκρατίας.
Η έννοια του πολιτικού κόμματος ορίζεται συμβατικά με δύο τρόπους. Ο πρώτος ορισμός θεμελιώνεται στην ιδεολογία και τις κοινές πολιτικές πεποιθήσεις. Ο δεύτερος ορισμός, θεσμικού χαρακτήρα, θεωρεί το κόμμα αναπόσπαστο στοιχείο του δημοκρατικού παιχνιδιού. Κατά τη δική μου άποψη, αυτός είναι ορθός ορισμός και κάτι τέτοιο επικράτησε στη χώρα μας.
Τα πολιτικά κόμματα διακρίνονται από άλλες πολιτικές ομάδες και συλλόγους, όπως οι ομάδες συμφερόντων, κυρίως από το γεγονός ότι τα κόμματα επικεντρώνονται στην εκλογή υποψηφίων και άρα έχουν το βλέμμα στραμμένο στην εξουσία, ενώ οι ομάδες συμφερόντων επικεντρώνονται στην προώθηση μιας πολιτικής ατζέντας. Αυτό σχετίζεται και με άλλα χαρακτηριστικά που μερικές φορές διακρίνουν κόμματα από άλλους οργανισμούς, όπως μεγαλύτερη συμμετοχή, μεγαλύτερη σταθερότητα με την πάροδο του χρόνου και βαθύτερη σύνδεση με το εκλογικό Σώμα.
Σε πολλές χώρες η έννοια ενός πολιτικού κόμματος καθορίζεται από τον νόμο και οι κυβερνήσεις ρυθμίζουν τις απαιτήσεις που πρέπει να πληροί ένας οργανισμός για να χαρακτηριστεί νομότυπα ως πολιτικό κόμμα είναι οργανωμένη ομάδα ατόμων που επιδιώκει την κατάκτηση της εξουσίας.
Στην κυπριακή επικράτεια η κατάκτηση της εξουσίας: εκλογή Σπύρου Κυπριανού, εκλογή Γλαύκου Κληρίδη, εκλογή Τάσσου Παπαδόπουλου, εκλογή Δημήτρη Χριστόφια και εκλογή Νίκου Χριστοδουλίδη. Μπορεί επίσης να προκύψει κατάκτηση της εξουσίας και με συνασπισμό.
Ο όρος «συνασπισμός» σημαίνει κυρίως συνδυασμό πολιτικών ομάδων ή δυνάμεων με προσωρινό συνήθως χαρακτήρα και εξειδικευμένες αντικειμενικές επιδιώξεις. Παρότι ο όρος αυτός χρησιμοποιείται συνηθέστερα για πολιτικά κόμματα με συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές επί κοινοβουλευτικών ή εκλογικών στόχων ή ακόμα και σε πολιτικούς σχηματισμούς ενάντια δεδομένης κομματικής γραμμής, ο συνασπισμός μπορεί ν’ αναφέρεται και σε μια προσωρινή συμμαχία μεταξύ κρατών για χάρη της κοινής δράσης και όχι απαραίτητα μόνον πολεμικής.
Πρέπει ν’ αντιληφθεί η κοινωνία ότι οι αντιπρόσωποι του λαού, κυβέρνηση, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, εκλέγονται, τουλάχιστο σήμερα, δημοκρατικά από τον λαό και την κοινωνία. Αν η ψήφος του λαού δεν έπεσε στα σωστά πρόσωπα ή αν οι επιλογές τους υπέπεσαν σε λάθη, έχουν το δικαίωμα σε μια επόμενη εκλογή να επιλέξουν με τον καλύτερο τρόπο τους καλύτερους.
Οι ψηφοφόροι οφείλουν να γνωρίζουν ότι στις 24 Μαΐου θα ψηφίσουμε για τη συμπλήρωση των πενήντα έξι εδρών στη Βουλή. Δεν θα ψηφίσουμε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση Εκτελεστική Εξουσία. Αν προσέξει κάποιος επί κυβερνήσεως Αναστασιάδη, εκείνος που κατηγορήθηκε για διαφθορά και διαπλοκή ήταν ο ίδιος ο Πρόεδρος και τελευταίως ένας υπουργός του, ο Γιώργος Λακκοτρύπης. Δεν τέθηκε θέμα για βουλευτή, με μόνη εξαίρεση τον Μαρίνο Σιζόπουλο.
Και σε όλα τα πιο πάνω να σημειωθεί ότι δεν έχουμε τελεσιδικία. Επιπρόσθετα το εφταμηνίτικο πολιτικό φαινόμενο μάς προέκυψε μετά τις Ευρωεκλογές. Μέχρι σήμερα κανένας ευρωβουλευτής μας δεν υπήρξε κομπιναδόρος ή διεφθαρμένος. Γιατί η στροφή της κοινωνίας προς τον Φειδία Παναγιώτου; Η κοινωνία επέλεξε κάτι καλύτερο; Σαφώς, όχι!
Η κυβέρνηση είναι το σύστημα διακυβέρνησης ενός κράτους. Είναι το ανώτατο συλλογικό όργανο το οποίο ασκεί δημόσια διοίκηση σ’ ένα κράτος. Η κυβέρνηση απαρτίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο.
Στην περίπτωση του ευρέως ορισμού της, η κυβέρνηση αποτελείται από τη Νομοθετική, την Εκτελεστική και τη Δικαστική Εξουσία. Η κυβέρνηση είναι μέσο από το οποίο επιβάλλονται οργανωτικές πολιτικές και μηχανισμός ορισμού της πολιτικής. Η Νομοθετική Εξουσία είναι σχεδόν ανεξάρτητη, η δε Δικαστική Εξουσία είναι πλήρως ανεξάρτητη.
Ερωτώ ευθέως, οι νεοφανείς κομματάρχες τι εχέγγυο μέσον έχουν; Αργά ή γρήγορα θα τύχουν μέρος του συστήματος αν δεν αποτύχουν, όπως απέτυχε η ΔΗΠΑ, οι Οικολόγοι και η ΕΔΕΚ.
Φίλοι αναγνώστες, η πολιτική δεν είναι «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε» και μάλιστα χωρίς αλεστικά.
