Πριν από λίγες μόνο μέρες ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, διά των εκπροσώπων του, ενημέρωνε τον κυπριακό λαό ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, στη Νέα Υόρκη αναμένονται θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό. Είχε προηγηθεί η επίσκεψη του Γ. Γ. του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες στην Κύπρο που δημιούργησε ακόμα και στους πιο δύσπιστους ως προς τις προθέσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη κάποιες προσδοκίες για σπάσιμο του αδιεξόδου. Και πολλοί από αυτούς τους δύσπιστους, στους οποίους συγκαταλέγω και τον εαυτό μου, διακηρύξαμε ότι εν αναμονή εξελίξεων θα τηρήσουμε υποστηρικτική στάση έναντι του Προέδρου.
Θύματα παραπληροφόρησης
Προφανώς πέσαμε θύματα της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας του Προεδρικού. Καμία θετική εξέλιξη δεν αναμένεται στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ αλλά ούτε και εγγύς μέλλον. Μετά την ανακοίνωση του κ. Γκουτέρες ότι «δεν θα υπάρξει τριμερής συνάντηση» και ότι είναι πολλή η δουλειά που πρέπει να γίνει για να έχει νόημα η σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης. «Πολλή δουλειά» σημαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση σύγκλησης πενταμερούς πριν τη λήξη της θητείας του κ. Γκουτέρες. Ολοφάνερα, λοιπόν, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης απέτυχε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για έναρξη ουσιαστικών συνομιλιών. Με δεδομένη την αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να μιλά για λύση δύο κρατών, οι προσπάθειες του Προέδρου μας έπρεπε να επικεντρωθούν προς την Ε.Ε. η οποία είναι η μοναδική οντότητα που μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά ανταλλάγματα στην Τουρκία. Αλλά φαίνεται ότι προς την κατεύθυνση αυτή τίποτε απολύτως δεν γίνεται. Αντίθετα, συνεχίζεται η τακτική της εκ μέρους μας παρεμπόδισης της εμβάθυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με την ΕΕ.
Κύπρος και Ισραήλ
Επιπρόσθετα τούτου συνεχίζεται και η τακτική της σύσφιγξης των σχέσεών μας με το Ισραήλ τόσο σε στρατιωτικό όσο και πολιτικό επίπεδο. Μια τακτική που ουδόλως συμβάλλει στη δημιουργία κλίματος που να οδηγεί την Τουρκία στο να κάνει πίσω από τη μη συζητήσιμη και προκλητική θέση της λύσης δύο κρατών. Η στενή συνεργασία με το Ισραήλ, σε τούτη τη χρονική περίοδο που η κυβέρνηση της χώρας αυτής βρίσκεται σε οξεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της Τουρκίας, καθόλου δεν συμβάλλει στη δημιουργία συνθηκών για επίλυση του Κυπριακού. Η πολιτική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι δικός μου φίλος» συνήθως δεν αποφέρει οφέλη αν ο στόχος σου είναι να λύσεις τις διαφορές σου με τον εχθρό σου με συνομιλίες. Μπορεί να είναι ορθή και ωφέλιμη μια τέτοια πολιτική μόνο αν ο στόχος σου είναι η επίλυση των διαφορών σου με τον εχθρό σου με στρατιωτικά μέσα. Ελπίζω ότι δεν είναι στο πίσω μυαλό του κ. Χριστοδουλίδη μια τέτοια επιλογή.
Σπουδαία πολιτική
Πολλοί θεωρούν την πολιτική παρεμπόδισης της εμβάθυνσης των σχέσεων της Τουρκίας με την ΕΕ και την πολιτική της σύναψης αδελφικών σχέσεων με το Ισραήλ ως σπουδαία εξωτερική πολιτική. Κάποιοι μάλιστα παρουσιάζουν τον Χριστοδουλίδη ως «μαέστρο» της εξωτερικής πολιτικής. Η «μαεστρία» του όμως φαίνεται ότι περιορίζεται στους δημόσιους εναγκαλισμούς και ασπασμούς με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και άλλους αξιωματούχους της Ένωσης. Πώς να εξηγηθεί αλλιώς το γεγονός ότι η πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ στην πρόσφατη ομιλία της για την κατάσταση της Ένωσης δεν ανέφερε ούτε μια λέξη για την Κύπρο; Η παράλειψη, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καθόλου τυχαία. Κεντρικό θέμα της ομιλίας της ήταν η Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια. Και στην Ευρώπη όλοι πιστεύουν ότι χωρίς την Τουρκία δεν μπορεί να ολοκληρωθούν οι προσπάθειες για την Ασφάλεια της Ευρώπης. Και ξέρουν επίσης ότι η Κύπρος παρεμποδίζει αυτές τις προσπάθειες. Αντί, λοιπόν, ο Πρόεδρος να καταστρώσει σχέδια και να ακολουθήσει πολιτικές που θα φέρνουν την Τουρκία κοντά στην Ευρώπη, συνεχίζει την τακτική του προκατόχου του με αποφάσεις που σπρώχνουν την Τουρκία μακριά από την Ευρώπη και που ταυτόχρονα ενισχύουν την αδιάλλακτη στάση της στο Κυπριακό.
Άλλες οι προτεραιότητες
Οι προτεραιότητές του, όπως φαίνεται από τον διορισμό τού μέχρι πρότινος κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Δημοκρατικού Συναγερμού, Νίκου Τορναρίτη, στη θέση του προσωπικού του απεσταλμένου για το Κυπριακό στην Αφρική και Ασία, είναι άλλες: Πώς να κερδίσει τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές και πώς να προκαλέσει τη μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στη συνοχή και συσπείρωση του Δημοκρατικού Συναγερμού. Και αυτή την αήθη του προσπάθεια την ενδύει με το περίβλημα του πατριωτισμού. Είναι διορισμός για το Κυπριακό, μας λέει, και όχι για την καρέκλα. Ποιο Κυπριακό, ρε κύριε; Την ώρα που ο Γ.Γ. του ΟΗΕ ουσιαστικά φωνάζει με την πιο καθαρή φωνή ότι το αδιέξοδο συνεχίζεται, τι διαφώτιση θα κάνει ο απεσταλμένος σου; Την ώρα που η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε γράφει κανονικά στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τι θα πάει να πει ο απεσταλμένος σου στους ηγέτες των αφρικανικών και ασιατικών χωρών;
Η χλιαρή στάση του ΔΗΣΥ
Δεν μπορώ να κλείσω τη σημερινή στήλη χωρίς να εκφράσω την απογοήτευσή μου από τη στάση της ηγεσίας του Δημοκρατικού Συναγερμού στις προσπάθειες διεμβόλισης του από τον Χριστοδουλίδη. Μοναδική τιμητική εξαίρεση ο αντιπρόεδρος του κόμματος, Γιάννης Καρούσος. Απάντηση σε τέτοιες αήθεις προσπάθειες δεν δίδεται με μισόλογα ούτε με «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε». Δίδεται με ξεκάθαρες κουβέντες και με τολμηρές αποφάσεις. Μου λένε κάποιοι ότι πίσω από τις χλιαρές και ανούσιες αντιδράσεις κρύβεται μια κάποια στρατηγική που λέει ότι ο Χριστοδουλίδης δεν θα περάσει στο δεύτερο γύρο και έχουμε ανάγκη τους κάθε λογής Τορναρίτηδες στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Αν συνεχίσει έτσι η ηγεσία του ΔΗΣΥ, δεν ξέρω πόσος Συναγερμός θα μείνει μέχρι τις εκλογές. Αλλά και επιτυχής να είναι η στρατηγική αυτή, εγώ να τη βράσω. Προτιμώ έναν Συναγερμό του 20% που υψώνει παθιασμένα και κρυστάλλινα τη φωνή του μπροστά στην κάθε ανηθικότητα και πολιτική αγυρτεία από έναν Συναγερμό του 40% που χάνει τη φωνή του μπροστά σε τέτοια φαινόμενα!
